[Previous entry: "Strubbelingen in Qala-I-Naw"] [Index] [Next entry: "Vrolijke TB-patiënten en Meningitis verdriet"]

06-02-2004: "Bestuurlijke veranderingen"

Ik kan me haast niet herinneren wanneer ik voor het laatst een stukje voor op het weblog heb geschreven. Het moet dus al akelig lang geleden zijn. En er is in die tussentijd zoveel gebeurd dat ik eigenlijk niet goed weet waar te beginnen of waarover te vertellen. In ieder geval geen narigheid waar we ons echte zorgen over hoeven te maken. De afgelopen weken waren we namelijk een beetje ongerust over het feit dat the Governor van Badghis zou worden vervangen door iemand die is aangewezen door de centrale regering (Karzai). Dat betekent dat de oude Governor zijn biezen moet gaan pakken. Voor ons was niet helemaal duidelijk of dit tot onrust in de provincie kan leiden en daardoor volgen we deze ontwikkelingen op de voet. Inmiddels is de nieuwe Governor in Qala-I-Naw gearriveerd en ziet het er naar uit dat iedereen tevreden is en dat de bestuurlijke vernieuwing door de bevolking wordt geaccepteerd. De oude Governor krijgt een hoge functie in Kabul en dus lijkt iedereen tevreden.

Belangrijkste reden om de Governor te vervangen is het krijgen van meer grip in de regio. De bevolking hier in Qala-I-Naw heeft goede hoop dat er nu veel zal veranderen. Bijvoorbeeld dat er meer aan de infrastructuur wordt gedaan. In ieder geval ziet het er nu naar uit dat het een gunstige ontwikkeling is en dat wij hier redelijk veilig ons werk kunnen blijven doen. Helaas is het door diverse robberies nog steeds niet veilig genoeg om met de auto naar Herat te gaan waardoor we nog wel enigszins zijn afgesloten. Maar wellicht dat door de komst van de nieuwe Governor ook hier verandering in komt.

De afgelopen dagen waren heerlijk rustig. Dit dankzij de "big eid" te vergelijken met Kerstmis bij ons thuis. Deze dagen staan in het teken van familiebezoekjes en daarnaast ook nog eens veel eten. De staff kreeg hiervoor maar liefst vier dagen vrij waardoor ook wij het heerlijk rustig hadden. Gelukkig maar want nu voelde ik pas dat ik eigenlijk al vanaf de kerst een beetje op mijn tenen aan het lopen was. Duidelijk vermoeid geraakt. Ik kon de afgelopen dagen heerlijk bijkomen. Voel me nu dan ook weer prima. Vandaag is het een heerlijke lentedag en zit ik lekker met mijn computer op schoot in het zonnetje.

Deze dagen waren ook goed om weer eens te focussen en orde op zaken te stellen. Vandaar dus dat we weer planningen hebben gemaakt zodat we weer even vooruit kunnen. Maar daarnaast hadden we ook tijd voor wat gezelligheid. We werden uitgenodigd voor een kopje thee bij een aantal van onze staffleden. Erg gezellig. Ook leuk om te zien hoe de zoon van Obaidullah, onze storekeeper is gegroeid. Obaidullah had al 4 meiden en was dus erg blij met de geboorte van zijn zoon in augustus. Eindelijk is zijn oude dag verzekerd. Op de foto kan je zien hoe trots zijn oudere zusje met hem staat te pronken. Hij zal vast en zeker vreselijk verwend worden met al die meiden.

Volgende week staat in het teken van het vervoeren van TB-patiënten vanuit Khairkhane naar Qala-I-Naw. Het gaat hier om patiënten van wie niet duidelijk is of ze werkelijk TB hebben. We brengen ze over om een röntgenfoto te laten maken. Nog een hele toestand want het gaat om zo'n twintig personen, het merendeel vrouwen. De vrouwen worden allemaal begeleid door een Moharram (guard) waardoor het aantal mensen aanzienlijk oploopt. Daarbij hebben al deze mensen natuurlijk een plek nodig om te overnachten. Daarnaast staat er veel in het teken van de overdracht van de klinieken in Chartaq en Regi aan een NGO uit Bangladesh (BRAC). Het is de bedoeling dat BRAC begin maart komt. Helaas laat BRAC nog niet erg van zich horen en het ziet er naar uit dat de overdracht op zich laat wachten. Voor mij ietwat zorgelijk omdat mijn missie 1 april eindigt speciaal met het doel om de overdracht ter plaatse te begeleiden.

Wellicht vraag je je af waarom Artsen zonder Grenzen deze klinieken overdraagt. Welnu, de voornaamste reden is dat Artsen zonder Grenzen zich hoofdzakelijk richt op noodsituaties en minder op ontwikkelingswerk op de langere termijn. Nu een directe noodsituatie voorbij is wordt het tijd deze klinieken over te dragen aan een organisatie die zich focust op ontwikkelingswerk. De kliniek in Khairkhane is daarbij een uitzondering. Het Tuberculoseproject dat daar loopt is behoorlijk complex en daardoor niet zomaar overdraagbaar. Omdat het project niet eenvoudig valt over te nemen blijven we dit project net zo lang ondersteunen als nodig.

Wat minder deze week was het vertrek van Thomas. Thomas en ik kwamen bijna tegelijkertijd aan en hebben samen veel lief en leed gedeeld. Nu hij weg is zal het leven hier er toch wat anders uit gaan zien. Ik zal hem zeker gaan missen en ik ben het gevoel om te gaan aftellen meer en meer aan het onderdrukken. Ik heb het nog steeds goed naar mijn zin maar ik verlang toch ook wel erg naar huis. In het begin voelt het allemaal nog nieuw en zitten je herinneringen nog vers in het geheugen. Nu mijn herinneringen aan thuis naar het lange termijn geheugen aan het schuiven zijn begint het verlangen om terug te keren wel steeds groter te worden. Aan de andere kant is het werk dat ik moet doen nog erg veel en vraag ik mij soms af hoe ik dat in godsnaam in 7 weken kan af krijgen............

Reacties: 3 reacties

is dat big eid hetzelfde als het offerfeest (slachtfeest)? En wat het afkrijgen van je werk betreft... er is daar meer werk te den dan jij in je leven af zou kunnen krijgen, dus moet je het idd gaan overdragen, anders kom je der nooit meer weg.

Geplaatst door Capt.KRik @ 07-02-2004 10:01

Dag Lief broertje!!

De laatste loodjes voor je!! kan me best voorstellen dat je aftelt. Het vliegt voorbij zal je zien; je krijgt het natuurlijk enorm druk met afronden. Hier alles ok: heeeeele dikke buik: baby zal niet lang meer op zich laten wachten: heel gek hoor... Heb je mijn dikke buik foto's nog gekregen?
zet hem op de laatste tijd!! kus
Zoet ( liefs van Richard)

Geplaatst door zoet @ 09-02-2004 18:08

He, volhouden hoor! Ik kan me voorstellen dan je naar thuis verlangt.Ik hoop dat het lukt om de kliniek over te dragen, dan heb je het gevoel dat je het netjes hebt afgerond. Maar het werk is nooit echt klaar!
Groetjes Susanne

Geplaatst door Susanne @ 11-02-2004 12:11