[Previous entry: "Gelukkig nieuwjaar!"] [Index] [Next entry: "Strubbelingen in Qala-I-Naw"]

17-01-2004: "Tuberculose"

Wat gaat de tijd toch snel. Inmiddels is het alweer half januari. Hier in Afghanistan begint het al langzaam groen te worden. Momenteel is het niet zo koud maar regent het erg veel. Goed voor het land maar niet zo goed voor onze gemoedsrust. Alles is nu enorm blubberig en daardoor ook heel erg smerig. Ook de auto's hebben veel last van de nattigheid en al die drab. Na iedere rit moet er wel iets aan onderhoud worden gedaan. We kijken dan ook erg uit naar een paar droge zonnige dagen. Toch besef ik maar al te goed dat deze regen enorm belangrijk is. De bergen moeten verzadigd raken met water zodat er straks de hele zomer water door de rivieren stroomt

Tot nu toe hebben we nog steeds alles onder controle hoewel het de laatste weken qua veiligheid wel weer wat onrustiger is geworden. Vooral op de weg van Herat naar Qala-I-Naw wordt het er niet beter op. Vorige week is een van onze auto's overvallen door 4 gewapende mannen. In de auto zaten alleen een chauffeur en een vertaler. Gelukkig zijn ze niet mishandeld en konden ze na het afgeven van wat geld hun trip voortzetten. De rovers waren een beetje beteuterd dat er geen expats in de auto zaten. Dat levert namelijk veel meer geld op. Door dit incident moest Christiane, een nieuwe vroedvrouw die Pia komt aflossen in Herat wachten tot de kust weer een beetje veilig was.

Verder is het de bedoeling dat de Gouverneur van Badghis wordt vervangen door iemand die door de centrale regering is aangewezen. Ook dit is best spannend omdat we niet goed kunnen inschatten hoe dit hier zal worden opgevat. Maar tot op heden worden we nog niet al te veel in onze bewegingen belemmerd. We zitten momenteel vrijwel alleen maar in het veld. We komen ongeveer twee dagen per week naar de base om een beetje bij te komen. Dan is het heerlijk om weer eens onder een normale douche te staan en een kamer voor je alleen te hebben. Ik moet zeggen dat ik langzaam wel een beetje vermoeid begin te raken. Met name het gebrek aan privacy is iets dat er aardig inhakt. Maar we boeken aardig vooruitgang en dat maakt weer een heleboel goed.

Het is nog steeds de bedoeling dat de NGO uit Bangladesh (BRAC) twee van onze drie klinieken gaat overnemen. BRAC is een implementing partner van het ministerie van gezondheid. Wij houden de kliniek in Khairkhane. Dit omdat we hier een TB-project hebben en dat niet zomaar kunnen overdragen. Mijn einde missie zal ergens rond 1 april liggen. BRAC komt per 1 maart en mijn laatste maand hier in Afghanistan zal dus in het teken staan van de overdracht.

Het TB-project in Khairkhane verloopt voorspoedig maar het is nog te vroeg om te zeggen hoe succesvol we uiteindelijk zullen zijn. Veel mensen hebben al eens medicatie tegen Tuberculose geslikt en zijn daardoor resistent geraakt. Dat is een groot probleem. Ook hebben veel mensen om ons heen wel familieleden die Tuberculose hebben. Zo heeft de vrouw van een guard in Khairkhane Tuberculose en zijn we meteen de hele familie aan het onderzoeken. Dan blijkt het een wijd verbreid netwerk te zijn waarvan het moeilijk is een afgebakend deel te vinden. Waar trek je de lijn? Uiteindelijk hebben we niet de capaciteit om iedereen tegelijk te behandelen.

Vooralsnog is de limiet dat iedereen binnen 30 minuten loopafstand van de BHU woont. Maar dan nog zijn er veel meer mensen die aan TB lijden dan we momenteel kunnen behandelen. Dit omdat we werken via een cohort. Dat betekent dat iedereen tegelijk start en eindigt met het nemen van medicatie. De belangrijkste reden hiervan is dat je een begin en een eind van een project hebt. Herstellen van Tuberculose duurt ongeveer 6 tot 9 maanden. Uiteraard kunnen er meerdere cohorte worden gestart. Dit hangt ook weer af van hoe lang we nog in dit gebied werkzaam zullen zijn en hoe veilig het blijft.

Binnen het team is er ook weer het een en ander aan het veranderen. Pia is nu twee weken weg en vandaag komt Christiane het team versterken. Volgende week vertrekt Thorsten alweer en is Thomas nu ook met aftellen begonnen. Hij wil op zijn verjaardag, Valentijnsdag weer thuis zijn. Daarna gaat het voor mij ook dichterbij komen. Ik heb nog geen uitzicht op een eventuele opvolger. Inmiddels ben ik wel mijn Jobprofile aan het herschrijven. Er is in die afgelopen tijd toch wel veel veranderd. Maar ik begin nu eigenlijk toch wel een beetje naar huis te verlangen. In het begin is alles nog nieuw en heb je veel meer incasseringsvermogen. Nu begin ik toch wat meer moeite te krijgen met de culturele verschillen. Vooral de positie van vrouwen in de Afghaanse cultuur is iets waar ik steeds moeilijker empathie voor kan hebben, om het maar even politiek correct te houden. Maar wat kan je eigenlijk verwachten van mensen die in hun leven niets anders gezien hebben dan oorlog?

In ieder geval heb ik weer iets om te wensen als ik weer thuis ben....

Reacties: 3 reacties

Hoi Pim,

Ik vind erg boeiend te lezen wat jij en je collega's aldaar doen en wat jullie daar zoal meemaken. Veel bewondering voor!

In Landsmeer wordt je op de voet gevolgd. We hebben in Landsmeer net een re-united gehad van collega's en oud-collega's. Dit naar aanleiding van een bezoekje van Nicole aan Nederland. Ze volgt het ook allemaal, vanuit Denemarken.

Veel succes en strekte toegewenst voor de laatste weken en vooral nog veel mooie momenten.

Groetjes, Chris.

Geplaatst door Chris Broekhof @ 17-01-2004 17:34

je bedoelt natuurlijk dat de tbc baccillen in de mensen die hun kuur niet afmaakten nu resistent zijn?
eigenlijk zou iedereen daar een bcg prik moeten krijgen, dan gaan de tbc lijders nog wel dood, maar uiteindelijk houdt het dan wel een keer op. pffffffffff. tis niet echt vrolijk werk hè?

Geplaatst door Capt.KRik @ 22-01-2004 14:14

Het is zwaar werk, zo te lezen. Ik kan me voorstellen dat je wel weer naar Nederland verlangt. Maar misschien als je dan weer hier bent, je dan de hele tijd weer aan daar denkt. Het zal wel wennen worden. Maar dat is zorg voor later, veel sterkte voor nu gewenst!

Geplaatst door mavrtje @ 23-01-2004 13:31