Homepage   Proloog   Archief Weblog   Artsen zonder Grenzen 
 Afghanistan   Afghanistan 

   
 

[Previous entry: "Happy New Year!!!!"] [Index] [Next entry: "Tuberculose"]

07-01-2004: "Gelukkig nieuwjaar!"

Allemaal alsnog een heel gelukkig nieuwjaar! Ik hoop dat jullie allemaal een geslaagde jaarwisseling hebben gehad. Zelf heb ik er eigenlijk niet veel van meegekregen. Ik zat in een van de meest afgelegen gebieden ter wereld en dan ook nog eens in een land waar de jaarwisseling zoals wij die kennen op 1 januari, helemaal niet wordt gevierd. We lagen dan ook om 11 uur in bed.

Momenteel breng ik mijn tijd door in Khairkhane waar we een tuberculose programma zijn gestart. Het screenen van TB-patiënten gebeurt in tenten. Net alsof er met radioactief materiaal wordt gewerkt. Iedereen in de tent loopt met van die maskers op. Het is de bedoeling om in totaal 50 patiënten te selecteren voor een cohort. De meeste patiënten hebben allemaal al eens medicatie tegen TB geslikt. Hierdoor zijn ze immuun geraakt waardoor de behandeling een stuk moeilijker wordt.

Normaal zitten we hier steeds maar een paar dagen en dan weer terug naar de base in Qala-I-Naw. Maar nu zitten we hier 10 dagen achter elkaar en komen we alleen nog naar Qala-I-Naw om even naar adem te happen. Wel primitief allemaal. We slapen met z'n drieën op een kamer en hoewel we aardig gewend zijn aan elkaar is het gebrek aan privacy toch wel de grootste spelbreker. Ook het eten is een beetje doorbijten als je keer op keer alleen maar rijst en schaap naar binnen werkt. Natuurlijk hebben we wel allerlei voedingssupplementen maar toch verlang ik wel weer een beetje naar een Hollandse pot en een glas rode wijn.

Inmiddels hebben we wel al een televisie. Ik weet nu ook welke kant je de schotel op moet richten; Mekka en dan een klein stapje naar rechts. Het is lekker om na het eten even naar het nieuws te kunnen kijken. Ook hebben we qua elektra nu permanente bedrading. Voorheen rolde we wat haspels uit en hingen we van die looplampen op. Nu hebben we lampen, schakelaars en echte stopcontacten. Maar het blijft behelpen. We slapen nu nog op de compound van de kliniek maar het is de bedoeling dat we een permanente base gaan opzetten.

Momenteel ben ik op zoek naar een woning die hiervoor geschikt kan worden gemaakt. De huizen hier zijn gemaakt van prut en zijn eigenlijk niet veel meer dan een paar stallen. Daar moet je dus wel even doorheen kijken. Uiteraard moeten we zelf veel doen om het bewoonbaar te maken. Belangrijker is dat het een plek is waar je veilig bent, geen pottekijkers hebt en schoon water binnen redelijke afstand hebt. Dat alles is eigenlijk al lastig genoeg. Het duurt dus wel een paar maanden eer we kunnen verhuizen. Een project waar ik het einde niet meer van zal meemaken.

Voor mij begint het laatste deel van mijn missie in zicht te komen en ik moet toegeven dat ik al een beetje naar het einde begin uit te kijken. De tijd gaat nu snel. Ergens tussen de acht en twaalf weken nog maar. Toch ben ik mij nog steeds heel bewust van deze wel zeer bijzondere ervaring maar je voelt toch ook dat je geestelijk sneller vermoeid raakt dan aan het begin van de missie.

Vorige week regende het en toen veranderde alles in een grote modderpoel. Daar kan je aardig van uit je humeur raken kan ik je vertellen. Maar nu is het weer behoorlijk koud. We slapen in van die legerslaapzakken met daarover nog een deken. Dan nog sluit ik de hele bovenkant af om het `s nachts warm te houden. De volgende morgen is alles stijf bevroren. Gelukkig maakt de zon in de loop van de dag veel goed. De kou is toch een stuk beter dan de regen. Regen en sneeuw zijn enorm belangrijk. Het vult de rivieren en zorgt ervoor dat er ook in de zomer water is om van te kunnen leven. Hoe chagrijniger ik dus word hoe beter het is voor het land. In ieder geval wordt mijn doorzettingsvermogen dagelijks op de proef gesteld wat eigenlijk ook wel weer wat heeft.

Volgende week komt Christiane, een vroedvrouw uit Duitsland. Zij komt Pia aflossen die rond de kerstdagen haar missie heeft voltooid. Het is altijd weer afwachten wie het team nu weer komt versterken. Vers bloed is over het algemeen goed voor de teamspirit. Hoewel je natuurlijk veel informatie moet overdragen is het fijn om iemand in het team te hebben die overal fris tegenaan kijkt.

Al met al hebben we dus geen klagen. Dit deel van Afghanistan is stabieler dan andere regionen waardoor het gevoel van veiligheid goed is. Maak je dus niet al te veel zorgen. Ik zou zeggen allemaal nog even geduld. Nog een "paar" weken en dan ben ik er weer!

Xxxx

Pim

Reacties: 1 reactie

Vandaag belde m'n vriendin met een trillend stemmetje (gynaecoloog) over het artikel ze had gelezen in het AZG-krantje dat ze ,als lid toegstuurd, krijgt. Het betrof Hélène de Beir, een meisje uit mijn streek. "Waarom doen mensen nu zoiets?, vroeg ze zich meermaals af. "Die mensen zetten zich in voor het welzijn van anderen! Ik zou met plezier zo'n mensen kunnen castreren! Razend word ik van die kortzichtige brute vlegels!" En zo ventileerde ze huilend door. Wij praten heel veel over wantoestanden ook daar ik werk met straatkinderen in Kinshasa. Daar proef je ook van dat bruut geweld door mannen en hun dom kortzichtig en aggresief gedrag.
Ik ben nu al enkele uren informatie aan het lezen over jullie organisatie. M'n vriendin en een vroegere medewerkster van AZG- België (Indra van Gisbergen) en ook m'n vriendin hebben me vroeger al meerdere malen proberen te overtuigen om ook lid te worden. Als ik dat zo allemaal lees (oogpunten van AZG en de wilkracht van diens medewerkers zoals Pim) is het niet alleen m'n plicht maar ook een eer om lid te mogen worden van zulk een mooie organisatie.
Veel sterkte bij het verlies van jullie dierbare vriend Pim. Eén van de mensen woorvoor men niet diep genoeg kan buigen.
Apollinaire Moukendy

Geplaatst door Apollinaire @ 19-07-2004 01:20