[Previous entry: "Bier brouwen deel II"] [Index] [Next entry: "Bier brouwen deel III"]

01-10-2003: "Vrijdag 26 september"

Vandaag is het vrijdag 26 september. Over het algemeen proberen we op vrijdag weer terug te zijn in Diamondbase in Qala-I-Naw. Dit keer lukte dat niet. We zitten nog steeds in Chartaq. Vreselijk ver van de bewoonde wereld. Het enige dat me hier helpt herinneren dat ik niet met een tijdmachine 2000 jaar terug in de tijd ben gezet is een vliegtuig dat op 30000 voet hoogte in oostelijke richting over ons heen vliegt. Het begint nu echt af te koelen. Nog steeds geen wolkje aan de hemel maar alleen overdag in het zonnetje is in een T-shirt met lange mouwen nog aangenaam vertoeven. Gisteren voor het eerst een spijkerbroek aangetrokken. Na drie maanden op Teva's te hebben gelopen voelen schoenen en sokken ineens heel raar aan. Mijn vleece vest blijkt multifunctioneel te zijn. Het probleem dat ik altijd op zoek was naar een lekker kussen is nu ineens opgelost.

Vandaag ben ik 39 geworden. Gisteravond na het eten kwam er ineens een taart naar voren met 39 kaarsjes er in geprikt. Wat een verrassing! Dat is lang geleden dat ik kaarsjes op een taart heb uitgeblazen. De taart was trouwens niet te eten. Zelfs de staf deed moeite om maar vooral een klein stukje uit te kiezen, nou dan weet je het wel. Maar het was wel erg gezellig. Vanmorgen bij het ontbijt kreeg ik zelfs een echt cadeautje. Een rond pakketje in een afgrijselijk lelijke doek gewikkeld. Wat zou daar nou inzitten? Ik het natuurlijk meteen snel uitpakken. Ja hoor, een snelkookpan. Eén van de eerste dagen dat ik hier aankwam had ik gezegd dat ik aan het einde van mijn missie een pressurecooker zou kopen. Die zijn hier namelijk echt heel leuk. Mooi rond buikje met een interessant beugelsysteem. Deze dingen worden hier overal gebruikt en ik weet zeker dat ik er thuis heel wat mee zal gaan stoeien. Hier in Afghanistan wordt er vooral vlees in klaargemaakt. Lekker mals in slechts een kwartiertje. Een heel leuk presentje dus.

Vandaag vertrekken we richting onze kliniek in Regi. Daar blijven we één nachtje voordat we terugkeren naar Qala-I-Naw. Naast het betalen van de salarissen bezoek ik de klinieken ditmaal voor onder andere het constructie werk. Het schiet nu allemaal lekker op. Alle klinieken hebben nu ook een muur, een guardhouse en een toilet. Dat mag ook wel want over een maand begint de ramadan en dan wordt er niet veel meer getimmerd. Na de ramadan begint de winter en ook dan kan ik rekenen op een lange periode van vorstverlet. Ik moet dus voortmaken met de constructiewerkzaamheden. Dat het allemaal niet afkomt is nu wel al zeker maar het moet in ieder geval functioneel zijn. De volgende keer neem ik een timmerman mee op tournee. Er zijn in de klinieken en de compounds heel wat ruitjes stuk. Ook is er veel hang en sluitwerk kapot en sluiten de deuren niet of nauwelijks. Nou is dat iets waar je in de zomer prima mee kunt leven maar in de winter moeten we toch gaan proberen de kou zoveel mogelijk buiten te houden.

Ik weet me hier gelukkig al aardig misbaar te maken. Een maand geleden heb ik een field logistic assistant aangenomen. Echt een heel pientere knul. Hij pakt echt alles aan en leert bijzonder snel. Ik neem hem overal mee naartoe en leg hem van alles uit. Hij is inmiddels zo ver dat ik hem ook alleen op pad kan sturen. Dat is goed want op de base blijft het paperwork gewoon liggen. En natuurlijk schreeuwt het hoofdkantoor om rapportages. Maar ook in het veld blijft er voor mij nog steeds genoeg werk over. We hebben met de drie klinieken en de daarbij behorende compounds behoorlijk wat medewerkers rondlopen. Natuurlijk heeft iedere kliniek wel een supervisor maar dan nog vallen er heel wat personeelsconflictjes op te lossen. Het werk is te vergelijken met het klussen aan een oude rammelende auto. Net als je denkt dat je het probleem hebt opgelost breekt er ergens anders wel weer een stukje af.

Gisteren hoorde ik nog een grappige Afghaanse mop: God kwam na 5 miljard jaar weer eens een kijkje nemen op aarde en hij bezocht de verschillende continenten: Eerst bezocht hij Egypte. Hij vroeg: Wat zijn dat nou voor rare driehoekige dingen? Dat zijn Piramides. Die zijn tweeduizend jaar geleden door de oude Egyptenaren neergezet. Oo, zei God, wat bijzonder. Toen kwam hij in New York. Hij vroeg: Wat zijn die nou voor afgrijselijke voorwerpen? Dat zijn wolkenkrabbers. Daarin woont en werkt de Amerikaanse bevolking. Hmmm, zei God, wat afgrijselijk Toen bezocht god Japan. Ook hier schoot hij vol van ellende na het zien van al het asfalt en andere bouwwerken. Ineens viel zijn oog op Afghanistan. Hij zei: Verrek, dat herken ik. Dat is Afghanistan. Gelukkig, er is tenminste nog iets op aarde dat hetzelfde is gebleven.

Zo voelt het hier in Afghanistan ook. Vrijwel geen infrastructuur of iets van wetgeving dat richting geeft aan het leven van de Afghaanse bevolking. Momenteel ben ik na Papillion te hebben uitgelezen in een tweede boek begonnen. Geschreven door Siba Shakib met als titel: "Een eindeloze vlucht". Het gaat over een Afghaanse vrouw die haar levensverhaal verteld aan de schrijfster. Wil je meer weten over Afghanistan dan is dit boek een echte aanrader..................

Reacties: 3 reacties

Twas dus wel een fijne fjaardag, alleen jammer dat je je biertje pas in QIN kon gaan drinken. Wij hebben zaterdag bij Sacco op Baldi's verjaarseten wel erg veel aan je gedacht hoor! Ik zal niet meer zo bezorgd zijn!

Geplaatst door Capt.KRik @ 02-10-2003 11:02

They that deny a God destroy man's nobility; for certainly man is of kin to the beasts by his body; and, if he be not of kin to God by his spirit, he is a base and ignoble creature. by online casino

Geplaatst door online blackjack @ 12-12-2004 17:26

The fundamentalists, by 'knowing' the answers before they start, and then forcing nature into the straitjacket of their discredited preconceptions, lie outside the domain of science - or of any honest intellectual inquiry. by casino gambling

Geplaatst door online gambling @ 13-12-2004 22:21